magnetyczny separator rudy

Kiedy słyszysz „magnetyczny separator rudy”, pierwszą rzeczą, która przychodzi na myśl, jest potężny magnes, który wyciąga kawałki magnetytu ze strumienia. W teorii wszystko jest proste, ale w praktyce... W praktyce zaczyna się zabawa. Wiele osób, zwłaszcza tych dopiero rozpoczynających przygodę z tematem, uważa, że ​​głównym parametrem jest siła pola magnetycznego. I są w głębokim błędzie. Pracując z różnymi rodzajami rud, od kwarcytów żelazistych po rudy utlenione, zdajesz sobie sprawę, że kluczem często nie jest „wytrzymałość”, ale projekt, subtelności dostaw materiału, a nawet zawartość wilgoci w miazdze. To właśnie te niuanse rzadko są opisywane w podręcznikach, ale decydują o wszystkim w produkcji i chcę spekulować.

Od teorii do warsztatu: gdzie leżą główne trudności

Powiedzmy więc, że zadanie jest klasyczne: zwiększyć ekstrakcję frakcji magnetycznej. Weź standardowyseparator magnetyczny, ustawiasz zgodnie z paszportem i... otrzymujesz wynik gorszy od oczekiwanego. Czy to znana sytuacja? Problem często polega na tym, że ruda jest luźną koncepcją. Ta sama marka, ale z różnych części kamieniołomu, może zachowywać się odmiennie ze względu na zmiany w składzie granulometrycznym lub stopniu otwarcia ziaren. Czasami drobnostka, jak nieoptymalny kąt pasa lub prędkość obrotowa bębna, zjada kilka procent uzysku, a to ogromna liczba w skali fabryki.

Pamiętam incydent w jednym z zakładów Ural. Ruda wydawała się standardowa, ale separacja nastąpiła z dużymi stratami. Zaczęli to sobie wyobrażać. Okazało się, że w rudzie wzrosła zawartość drobnego osadu, który otaczając cząstki magnetyczne, utrudniał ich wychwytywanie. Samo zwiększenie natężenia pola nie pomogło – osad nadal przenosił cenne cząstki do odpadów poflotacyjnych. Musiałem poeksperymentować ze wstępną klasyfikacją i przemywaniem strumienia przed separatorem. To dodało krok do programu, ale ostatecznie dało wzrost. Takie sytuacje pokazują, że urządzenie jest tylko częścią systemu.

Kolejną kwestią, która jest często niedoceniana, jest zużycie. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku separatorów suchych pracujących na materiałach ściernych. Bęben, taśma, sam rdzeń magnetyczny – to wszystko na dłuższą metę ma charakter eksploatacyjny. Widziałem, jak w niektórych starych fabrykach próbowano zaoszczędzić pieniądze na terminowej wymianie osłon ochronnych, co doprowadziło do szybkiej awarii drogich cewek. Późniejsze naprawy kosztują wielokrotnie więcej. Dlatego teraz, patrząc na sprzęt, zawsze oceniam nie tylko dane paszportowe, ale także łatwość konserwacji i dostępność komponentów.

Cechy konstrukcyjne: bęben, wałek, wałek - co dokąd?

Wybór typu separatora jest zawsze kompromisem. Bębny nadają się do wzbogacania na mokro dużych klas, zwłaszcza gdy konieczne jest przetworzenie dużych ilości pulpy. Ale jeśli mówimy o dobrych gatunkach lub wymagany jest wysoki stopień czystości koncentratu, to często odwracają wzrokseparatory magnetycznez polem o dużym nachyleniu lub konstrukcjami rolkowymi. Te ostatnie, nawiasem mówiąc, mają swoją specyfikę: są wrażliwe na równomierność podawania warstwy materiału. ?Blokada? na odżywianiu - a wydajność spada natychmiast.

Pracowałem kiedyś na liniach do przerobu surowców technogennych. Zadanie polegało na wydobyciu drobnego magnetytu ze starych odpadów poflotacyjnych. Metody suche nie były odpowiednie ze względu na powstawanie pyłu; konwencjonalne mokre separatory bębnowe również nie radziły sobie z drobnymi frakcjami. Zdecydowaliśmy się na opcję z separatorem rolek z regulowaną szczeliną i systemem wielokrotnego czyszczenia. Konstrukcyjnie nie jest to najprostsze rozwiązanie, ale pozwoliło uzyskać akceptowalny odzysk. To prawda, że ​​​​zużycie energii w takim schemacie jest zauważalnie wyższe; należało to również uwzględnić w ekonomice projektu.

Warto tutaj wspomnieć o takim producencie jakFirma LOGI. Natknąłem się na ich sprzęt w kilku miejscach na terenie WNP. Mogę zauważyć, że mają dość szeroką gamę modeli specjalnie do różnych zadań związanych z przeróbką rudy. Od prostych separatorów wstępnego zatężania po złożone linie wielostopniowe. Nie twierdzę, że wszystko z nimi jest idealnie – czasami pojawiały się pytania o dostosowanie automatyki do naszych sieci – ale ogólnie konstrukcja maszyn jest przemyślana i metalochłonna. Na ich stronie internetowejljmagnet.ruMożna zobaczyć jakie rozwiązania techniczne oferują. Firma,?Shenyang Scientific Electromagnetic Co., Ltd. LONGJI?, działa od 1993 roku i to widać w podejściu - dużo uwagi przywiązuje się do wykonawstwa przemysłowego, a nie laboratoryjnego.

Ustawienia: co włączyć, a co zostawić w spokoju

Założenie separatora to niemal sztuka. Podstawowe parametry to: odstęp bębna od podajnika, prędkość obrotowa, natężenie pola. Ale są też ukryte. Np. położenie dysz wody płuczącej na mokrych separatorach. Przesunąłem je o kilka centymetrów - a płukanie produktu magnetycznego stało się mniej skuteczne; jego część wróciła do strumienia ogonowego. Lub temperatura. Wydawałoby się, co ona ma z tym wspólnego? Jeśli jednak separator ustawiony jest w okresie zimowym w nieogrzewanym warsztacie i pracuje w procesie mokrym, może pojawić się problem z oblodzeniem rynien spustowych lub nawet z lepkością pulpy.

Jedna z najbardziej bolesnych lekcji dotyczyła właśnie zaniedbywania „drobnych rzeczy”. Na nowej linii zamontowano nowoczesny separator. Wszystkie parametry zostały ustawione zgodnie z instrukcją i uruchomione. Pierwszy dzień - wszystko w porządku, wskaźniki są jeszcze lepsze niż te paszportowe. Tydzień później - spadek ekstrakcji. Długo szukali przyczyny: zmienili zasilacz, sprawdzili magnesy. Okazało się, że w konstrukcji zastosowano gumkę na bębnie, która stopniowo zaczęła się zużywać na elementach mocujących tacki podającej z powodu lekkiej niewspółosiowości podczas montażu. Szczelina wzrosła, a część materiału po prostu przestała wpadać do aktywnej strefy pola. Mała rzecz, która doprowadziła do przestoju.

Dlatego teraz zawsze nalegam na dokładny rozruch z udziałem technologa i mechanika. A na pewno benchmarki wykonuję nie od razu, ale po przynajmniej 50-100 godzinach pracy na prawdziwym materiale. Sprzęt powinien się „ustabilizować”, wszystkie elementy powinny zostać dociśnięte.

Ekonomika procesu: gdy separacja staje się nieopłacalna

Wszystko sprowadza się do pieniędzy.Magnetyczny separator rudy- nie jest panaceum. Zdarzają się sytuacje, gdy koszty jego eksploatacji (prąd, woda, zużycie, naprawy) zaczynają pochłaniać całą marżę ze zwiększonego wydobycia. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku rud ubogich lub złożonych, w których zawartość frakcji magnetycznej jest niska. W takich przypadkach czasami bardziej ekonomicznie opłacalna jest sprzedaż rudy lub koncentratu niższej jakości, ale bez dodatkowych kosztów głębokiego wzbogacania.

Obliczając wydajność, wielu zapomina o kosztach wody (w przypadku procesów mokrych) i utylizacji odpadów poflotacyjnych. Jeśli wody brakuje lub należy ją uzdatnić przed wypuszczeniem, może ona „zabić”? projekt. To samo tyczy się odpadów poflotacyjnych – jeśli wymagają specjalnego przechowywania (np. ze względu na możliwość zapylenia lub działania chemicznego), jest to dodatkowy wydatek. Widziałem projekt, w którym ze względu na nieuwzględnienie kosztów budowy składowiska odpadów poflotacyjnych dla nowych ilości odpadów separacyjnych, wszystkie korzyści ekonomiczne z instalacji nowych urządzeń poszły na marne.

W tym miejscu ponownie wracamy do znaczenia zintegrowanego podejścia. Dobrze, gdy producent się podobaLONGI, która pozycjonuje się jako duże przedsiębiorstwo zajmujące się rozwojem i produkcją sprzętu górniczego, może zaoferować nie tylko urządzenie, ale dobrze opracowany schemat technologiczny z kalkulacją kosztów jednostkowych. Sądząc po opisie, ich zakład w Fushun ma poważne możliwości produkcyjne – powierzchnię 140 000 m2 i produkcję do 4000 sztuk sprzętu rocznie. Ta skala zwykle pozwala im testować rozwiązania „w metalu”? i podawaj bardziej praktyczne rekomendacje, które nie są oderwane od rzeczywistości warsztatowej.

Spojrzenie w przyszłość: dokąd zmierza technologia wzbogacania magnetycznego?

Obecnie dużo mówi się o inteligentnych systemach i czujnikach. Tak, to jest trend. Wprowadzenie systemów do analizy on-line zawartości żelaza w koncentratach i odpadach poflotacyjnych związanych z automatyczną regulacją parametrów separatora nie jest już fikcją. Jednak moim zdaniem nie będzie to główny przełom. Znacznie ciekawsze są osiągnięcia w dziedzinie tworzenia nowych magnesów trwałych na bazie metali ziem rzadkich. Umożliwiają tworzenie bardziej kompaktowych i energooszczędnych separatorów o bardzo wysokim i stabilnym polu.

Innym kierunkiem są urządzenia łączone. Nie tylkoseparator magnetycznyi, powiedzmy, magnetyczno-grawitacyjny. Jest to szczególnie obiecujące w przypadku rud złożonych, gdzie konieczne jest oddzielenie kilku przydatnych składników o różnych właściwościach fizycznych. Na razie takie rozwiązania mają charakter głównie laboratoryjny, ale jestem pewien, że za kilka lat staną się standardem przemysłowym w wielu dziedzinach.

To, co się nie zmieni, to potrzeba głębokiego zrozumienia materiału, z którym pracujesz. Żadna sztuczna inteligencja nie zastąpi doświadczenia technologa, który potrafi wyciągnąć podstawowe wnioski na temat procesu na podstawie koloru ogonów, dźwięku maszyny czy rodzaju koncentratu. Technologia jest narzędziem. Ale najważniejsze narzędzie nadal znajduje się między uszami specjalisty, który stoi obok tego właśnie separatora. Dlatego przy wyborze sprzętu, czy to zFirma LOGIlub innego producenta, zawsze patrz nie tylko na numery w katalogu, ale także na to, czy Wy (lub oni) macie osoby, które mogą „negocjować” z tym sprzętem.